Η διαδρομή μας είναι ανεπανάληπτη, ποτέ δε θα γυρίσουμε πίσω, χείμαρροι του χρόνου μας κόβουν τον δρόμο, πάτοι πηγαδιών τινάζονται στον αέρα και στροβιλίζονται καταπάνω μας, έτοιμοι να μας καταπιούν. Οι παλιές γέφυρες έχουν τόσο φθαρεί απ’τα βήματα άλλων ταξιδιωτών, που κρέμονται, απελπιστικά φαγωμένες και λεπτές, πάνω από την άβυσσο. Μόνο σε μια ουράνια αντανάκλαση θα ξαναδούμε αυτά που ξεχάσαμε για να ενηλικιωθούμε… Από μυστική ευχή συμμαζεύονται λίγο το αχνό απόγευμα και η θρυμματισμένη διαδρομή μου. Τι έχασα; Τι χάθηκε; Τι χύθηκε; Τι εξατμίστηκε από μένα; Με πιάνει πείσμα και λέω ότι η φλόγα πάλι θα μου χαριστεί. Με πιάνει πείσμα και λέω ότι δεν είναι τα μάτια μου κομματάκια πάγου, που ιριδίζουν στον πάτο του ουράνιου καθρέφτη.
|
Άν επιμένουμε να υπάρχει επίλογος είναι γιατί κάτι μέσα μας αρνείται το τέλος. Είναι η ανθρώπινη απληστία μας, η βάση της ζωής μας, να επιθυμούμε πάντα κι άλλο.
Μαρία Μήτσορα, Με λένε Λέξη