ανέβαινες και κατέβαινες την πιο ωραία διαδρομή. την ίδια με χτες και προχτές. την ίδια με την αυριανή και την επόμενη από την αυριανή. και ήταν η πιο ωραία διαδρομή. με το στήθος γεμάτο πηχτό έρωτα, μπουκωμένο και τα μάτια να πνίγουν μέσα τους θάλασσες γεμάτες, χωρίς να στάζουν. ο ορίζοντας σου έσκιζε τα βλέφαρα και ο αέρας ανακάτευε τα μαλλιά σου. ήσουν γλυκιά και χαρούμενη. ζεστή.
και το σ’ αγαπώ σου έφτασε μέχρι το μέσα μου.
(Source: thedarkageoflove)
Η διαδρομή μας είναι ανεπανάληπτη, ποτέ δε θα γυρίσουμε πίσω, χείμαρροι του χρόνου μας κόβουν τον δρόμο, πάτοι πηγαδιών τινάζονται στον αέρα και στροβιλίζονται καταπάνω μας, έτοιμοι να μας καταπιούν. Οι παλιές γέφυρες έχουν τόσο φθαρεί απ’τα βήματα άλλων ταξιδιωτών, που κρέμονται, απελπιστικά φαγωμένες και λεπτές, πάνω από την άβυσσο. Μόνο σε μια ουράνια αντανάκλαση θα ξαναδούμε αυτά που ξεχάσαμε για να ενηλικιωθούμε… Από μυστική ευχή συμμαζεύονται λίγο το αχνό απόγευμα και η θρυμματισμένη διαδρομή μου. Τι έχασα; Τι χάθηκε; Τι χύθηκε; Τι εξατμίστηκε από μένα; Με πιάνει πείσμα και λέω ότι η φλόγα πάλι θα μου χαριστεί. Με πιάνει πείσμα και λέω ότι δεν είναι τα μάτια μου κομματάκια πάγου, που ιριδίζουν στον πάτο του ουράνιου καθρέφτη.
|
Άν επιμένουμε να υπάρχει επίλογος είναι γιατί κάτι μέσα μας αρνείται το τέλος. Είναι η ανθρώπινη απληστία μας, η βάση της ζωής μας, να επιθυμούμε πάντα κι άλλο.
Μαρία Μήτσορα, Με λένε Λέξη
αγαπούλα μου
που να δεις θα μεγάλωσα και θα γέρασα
και δε θα μπορώ να σε χαίρομαι όσο θέλω
και θα υποφέρει ο νους κλεισμένος στο γέρικο και αδύναμο σώμα
και θα σκάει η ψυχούλα μου
θα χτυπά δυνατά η καρδούλα μου
και το σώμα μου θα πέφτει σε ύπνο βαθύ
κοντά σου αλλά μακριά
δίπλα στο γυμνό αλαβάστρινο κορμί σου
που σαν ποίημα και σαν άγαλμα
στέκεται δίπλα μου και σκάει απο έρωτα
και ερωτεύεται το δικό μου
και κάνουν έρωτα
και μια μέρα θα μαι ηδη πολύ μεγάλος
και τι θα γίνω τότε
και γω θα σ’ αγαπώ ακόμα
το ίδιο όπως στην αρχή
χωρίς καμιά ένταση χαμηλότερη
και εσύ θα είσαι εκεί
και θα με κοιτάξεις
και θα μου πεις
